«رنگ‌ها همه سیاه هستند» با ترکیب عناصر مستندگونه در بستری داستانی، مرز میان دو گونه سینمایی را کمرنگ می‌کند؛ انتخابی که می‌تواند برای برخی مخاطبان غیرمنتظره باشد اما به فیلم بافتی متفاوت از آثار مشابه می‌دهد.
کارگردانی مهیار میرپادیاب در بخش‌هایی از فیلم، ریتمی کندتر از حد معمول فیلم کوتاه دارد که به نظر می‌رسد انتخابی آگاهانه برای تأکید بر فضاسازی بوده است.
راه‌یابی این اثر به جشنواره معتبر فرانسه-آمریکا در کن، نشان از توجه داوران بین‌المللی به این نوع روایت‌های ترکیبی دارد.