«شیرجه» با تکیه بر تصویر و صدا به‌جای دیالوگ، روایتی فشرده از یک لحظه تصمیم‌گیری ارائه می‌دهد. کارگردانی محمد تنابنده در استفاده از فضای بسته و طراحی صدا، فضایی کلاستروفوبیک برای مخاطب می‌سازد که با موضوع فیلم هم‌خوانی دارد.
با این حال برخی منتقدان به کوتاهی زمان معرفی شخصیت اصلی پیش از رسیدن به اوج داستان اشاره کرده‌اند؛ نکته‌ای که می‌تواند تجربه تماشای فیلم را برای مخاطبان ناآشنا با زمینه داستان دشوارتر کند.
با این حال، حضور مستمر «شیرجه» در سیزده جشنواره بین‌المللی نشان می‌دهد این فیلم توانسته با وجود ایرادهای جزئی، مخاطب جهانی خود را پیدا کند.