«در سایه سرو» با تکیه بر طراحی بصری مینیمال و پالت رنگی محدود، فضایی شاعرانه و در عین حال ملموس می‌سازد که مخاطب را بدون نیاز به دیالوگ زیاد با داستان همراه می‌کند. این انتخاب سبکی، یکی از دلایل اصلی توجه ویژه داوران اسکار به این اثر بوده است.
موسیقی فیلم نیز با آهنگ‌سازی مینیمال، به‌جای غالب‌شدن بر تصویر، در خدمت ریتم روایت قرار گرفته؛ رویکردی که در انیمیشن‌های کوتاه کمتر با این ظرافت اجرا می‌شود.
برد اسکار «در سایه سرو» بار دیگر توجه جهانی به توانمندی انیمیشن‌سازان ایرانی در فرم کوتاه را برجسته کرد.