«ماندالا» با محور قراردادن مضمون هویت و فراموشی، از همان دقایق ابتدایی فضایی درونی و شخصی برای مخاطب می‌سازد. انتخاب ریتم آرام روایت و پرهیز از دیالوگ‌های توضیحی، از نقاط قوت فیلم‌نامه به شمار می‌رود که امضای نویسندگی بهنام خسروی را در آن می‌توان دید.
بازی خودِ خسروی در نقش اصلی، یکی دیگر از عناصر برجسته فیلم است؛ اجرایی که به گفته چند منتقد، به‌جای تکیه بر بیان احساسات آشکار، بر سکوت‌ها و مکث‌های شخصیت تکیه دارد. همین رویکرد ظریف در بازیگری بود که در نهایت جایزه بهترین بازیگر نقش اول مرد جشنواره Accolade را برای او به همراه آورد.
در مجموع، «ماندالا» نمونه‌ای از فیلم کوتاه مستقل ایرانی است که با بودجه محدود، از طریق دقت در فیلم‌نامه و اجرا توانسته در چرخه جشنواره‌های بین‌المللی جایگاه پایداری برای خود بسازد.