در سال‌های اخیر، روندی در سینمای ایران شکل گرفته که بر اساس آن، برخی از شناخته‌شده‌ترین فیلم‌سازان کشور، به‌جای معرفی از سوی نهاد رسمی سینمایی ایران، با نمایندگی کشورهای دیگر راهی رقابت اسکار بهترین فیلم بین‌المللی می‌شوند. نمونه بارز این روند، فیلم «دانه انجیر معابد» محمد رسول‌اف بود که پس از خروج اجباری او از ایران، به‌عنوان نماینده آلمان در اسکار ۲۰۲۵ معرفی شد و تا جمع پنج نامزد نهایی نیز پیش رفت، هرچند در نهایت جایزه به فیلم برزیلی «من هنوز اینجا هستم» رسید.\n\nدر دوره اخیر نیز جعفر پناهی با «یک تصادف ساده» به نمایندگی از فرانسه به جمع نامزدهای نهایی اسکار ۲۰۲۶ راه یافت. این الگو نشان می‌دهد که در نبود مسیر همیشگی و قابل‌پیش‌بینی برای معرفی نماینده رسمی ایران، برخی از فیلم‌سازان کشور از طریق تهیه‌کنندگی مشترک بین‌المللی، مسیر جایگزینی برای حضور در بزرگ‌ترین رویداد سینمایی جهان یافته‌اند.
منبع خبر: حالا چه شود؟